Even een kort berichtje uit het mooie witte Castricummer landschap.

We zijn gestart met een klein maar enthousiast groepje. Ik ben niet iedere keer mee geweest, maar toch heb ik volgens mij wel een goede indruk gekregen. We zijn inmiddels door de blubber, het mulle zand, harde paden, het strand en in de sneeuw geweest. We beklimmen heuvels, volgen smalle bochtige paden en racen de heuvels en trappen af, ieder op zijn eigen tempo natuurlijk. Het mooie is dat we net als met het lopen, aan het eind altijd weer bij elkaar komen en even wachten tot iedereen weer een beetje op adem is gekomen. Het mountainbiken is ook vooral een intervaltraining. Als je later weer overstapt op je racefiets, zal je merken dat je meer kracht en een betere conditie hebt gekregen.

Verder krijg je tijdens de training uitleg over de techniek van het mountainbiken, bijvoorbeeld niet remmen met je voorrem, bij een sprongetje je stuur omhoogtrekken, de juiste bandenspanning etc. Er komt dus best nog wel wat voor kijken. Hans is natuurlijk ook van het sleutelen aan een fiets, dus voor technische vragen over je fiets en of dat je goed op je fiets zit, alles is bespreekbaar.

Vanmorgen, de dag voor Sinterklaas, had ik eigenlijk helemaal geen zin om naar de training te gaan. Er lag een pak sneeuw, het waaide en de temperatuur was een paar graden onder nul. Heerlijk weer om in je bed te blijven liggen dus. Ik wist dat Hans zou komen en waarschijnlijk nog een paar mensen met een lichtelijk sportieve gestoordheid, dus er dan toch maar op uit.

Rond half negen vertrokken we dit keer maar met zijn drieën, Judith, Hans en ik. Een aantal mensen konden niet, hadden de weersvoorspellingen wel goed gelezen of lagen gewoon nog erg lekker. Dat laatste kan ik mij trouwens goed voorstellen. De voorspellingen waren niet echt goed gaf Hans aan, dus we zouden een kort tochtje maken.

Het was heerlijk rustig en vooral ontzetten mooi in het bos en de duinen.

Voor mij was alles alleen maar een witte vlakte, maar Hans wist er toch paden in te herkennen en inderdaad het kwam altijd weer op een ander pad uit. Wonderlijk maar waar. Ik heb het trouwens ook nooit gesnapt hoe het de looptrainers toch altijd weer lukte om na diverse omzwervingen weer op tijd bij het clubhuis aan te komen. Waarschijnlijk een ingebouwde TomTom.

Dit keer geen runderen tegengekomen, maar wel veel afdrukken van konijnenpootjes, mooie vogeltjes, prachtige uitzichten etc. Heerlijk zo in de prachtige natuur van Castricum.

We waren net voor de sneeuwstorm weer binnen met een heerlijk voldaan gevoel. Ik hoop dat inmiddels de handen van Hans weer gevoel hebben. Hij liep maar te zwaaien met zijn handen om het warm te krijgen. Zelfs na een handschoenen wissel, zijn dure merk handschoen voor mijn dampende merk Aldi's, kreeg hij toch uiteindelijk wel weer ijskoude handen.

Ik zou zeggen Hans, volg mijn dieet, beweeg zo min mogelijk en je zal binnenkort net zoals ik een perfecte isolatielaag hebben. Wel zo handig in een strenge winter.

Hopelijk sluiten er binnenkort meer mensen aan bij het mountainbike groepje, wel zo gezellig.

Als je geen mountainbike hebt, kan je Hans eventueel bellen. Hij heeft ze volgens mij te huur of te koop. Vergeet verder niet om een helm en een duinkaart mee te nemen.

Veel sportplezier alvast.

Groeten Richard van Burgel